Αρχική – ριζική λέξη : κλίνω < ”στρέφω”

Ετυμολογία : ανάκλιντρον < ανακλίνω
Το ανάκλιντρο, πιο απλά, ένα επίμηκες κάθισμα που μοιάζει με μικρό καναπέ με ασύμμετρη πλάτη, στο οποίο μπορεί κάποιος να ξαπλώσει, και ταυτόχρονα να ”ανακλιθεί” να ακουμπήσει δηλαδή το κεφάλι ανασηκωμένο.

Έπιπλο με αρχοντικό χαρακτήρα που χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στα συμπόσια της αρχαίας Ελλάδας, αλλά και στα Ρωμαικά χρόνια καθώς έκανε, για τους προνομιούχους κατέχοντες, την διαδικασία του φαγητού να ξεφεύγει από την απλή σίτηση δινοντάς του την μορφή απόλαυσης.
Ήταν κατασκευασμένα από ξύλο, συχνά διακοσμημένα με ελεφαντόδοντο, ενώ ήταν επενδεδυμένα με ακριβά υφάσματα.
Μετά την αναγέννηση άρχισαν να διακοσμούνται από διάσημους γλύπτες και σχεδιαστές, με αποτέλεσμα μερικά από αυτά να θεωρούνται έργα τέχνης. Στα χρόνια των Λουδοβίκων της Γαλλίας, ήταν δημοφιλή τα επίχρυσα ανάκλιντρα ενώ εξίσου ποιοτικές κατασκευές συναντάμε και σε Αγγλία και Βενετία.

Στη σύγχρονη εποχή το ανάκλιντρο σαν έπιπλο έχει διατηρήσει την αρχοντική φιλοσοφία σχεδίασης που είχε και στο παρελθόν, ‘’αποτάσσοντας’’ όμως πλέον τον απόλυτα ”ανακτορικό” του χαρακτήρα μιας η χρήση του έχει μεταβληθεί κατά το μεγαλύτερο ποσοστό σε διακοσμητική και σε χρήση καθιστικού, παρά απόλαυσης κάποιου γεύματος.
Ταυτόχρονα η ονομασία ανάκλιντρο τείνει να εμπλουτίζεται με νέες ‘’έννοιες’’ (διατηρώντας πάντα και την κλασική σταθερά του), καθώς και να προσαρμόζεται σε διαφορετικές τάσεις αναλόγως την εποχή και τον χώρο.
Όπως για παράδειγμα, το ανάκλιντρο ΚΑΠΙΤΟΝΕ.

Το συγκεκριμένο έπιπλο, φέρει αυτούσια την φιλοσοφία του σχήματος ενός ανάκλιντρου, καθώς και την διαχρονική τεχνική του καπιτονέ στην πλάτη (απ όπου έχει πάρει και την ονομασία του) και του μεταλικού καμπαρά στο μπράτσο και την βάση, ενώ ο απέριττος σχεδιασμός του, καθώς και η απουσία από σκαλίσματα ή άλλα ‘’βαριά’’ στοιχεία του δίνουν την ‘’ελαφρότητα’’ που χρειάζεται ώστε να προσαρμοστεί σε ένα μοντέρνο περιβάλλον.

Το ανάκλιντρο ΚΑΠΙΤΟΝΕ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ευελιξίας της εταιρείας μας σε θέματα κατασκευής.
Δημιουργήθηκε με βάση το σχέδιο του ομόνυμου καναπέ, φιλοσοφία που μπορούν να ακολουθήσουν όλα μας τα καθιστικά.

Όπως και το ανάκλιντρο ΔΙΑΣ, που επίσης προέρχεται από το ομώνυμο σαλόνι.
Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι περισσότερο κοντά στην κλασική φιλοσοφία του ανάκλιντρου καθώς διαθέτει διακριτικά σκαλίσματα στο μπράτσο, καθώς και αρκετά σημεία όπου είναι εμφανές το ξύλο.
Γεγονός είναι πως έχει παρατηρηθεί οι τάσεις της σύγχρονης διακόσμησης να συνδυάζουν το κλασικό-διαχρονικό έπιπλο με έντονα μοντέρνους χώρους.
Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα όπου σε μοντέρνους χώρους συναντάμε έντονα κλασικά στοιχεία όπως διακοσμήσεις με γύψινες κατασκευές στους τοίχους καθώς και επίπλωση ή μέρος της επίπλωσης με κλασικό (vintage όπως συνηθίζεται να αναφέρεται) έπιπλο.

Με την πάροδο του χρόνου, η εξέλιξη σε συνήθειες, ανάγκες και τάσεις της μόδας στον ευρύτερο χώρο του επίπλου είχαν ως αποτέλεσμα, πολλές φορές με τον όρο ανάκλιντρο να αναφερόμαστε και σε καθιστικά (καναπέδες, κυρίως γωνιακούς) τα οποία έχουν μπράτσο μόνο στην μία πλευρά…
Στην εικόνα βλέπουμε τον καναπέ ΚΑΠΙΤΟΝΕ στον οποίο, κατόπιν ειδικής παραγγελείας προσαρμόσαμε ένα κάθισμα που έχει σαν πλάτη την συνέχεια του μπράτσου δημιουργώντας έτσι έναν γωνιακό καναπέ, ή έναν καναπέ που από την μία πλευρά είναι ανάκλιντρο…

Άλλο ένα παράδειγμα της συγκεκριμένης τάσης ίδιο σε φιλοσοφία με τον καναπέ ΚΑΠΙΤΟΝΕ της προηγούμενης φωτογραφίας.
Ο καναπές ΜΙΡΕΛΑ, ο οποίος επίσης δέχτηκε μία προσθήκη, συνέχεια του μπράτσου και μετατράπηκε σε καναπέ γωνία, ή ”καναπέ με ανάκλιντρο από την μία πλευρά”

Η τάση να αποκαλούμε ανάκλιντρα τους καναπέδες αυτής της σχεδιαστικής φιλοσοφίας έκανε την εμφάνισή της λόγω ότι κάποιοι καναπέδες έχουν πολλά κοινά με ένα ανάκλιντρο, έχουν για παράδειγμα ένα μπράτσο αντί για δύο, ενώ η πλάτη κορυφώνεται πριν από το τελείωμα του καθίσματος γεγονός που δημιουργεί την αίσθηση ασύμμετρης πλάτης, συνεπώς μπορεί να έχει ακριβώς την ίδια χρήση με ένα ανάκλιντρο.
Τάση η οποία επι της ουσίας είναι λάθος, όμως δεν έχει αμφησβητηθεί λόγω ότι ”πατάει” σε μία λογική βάση γι αυτό και εδραιώθηκε, ας πούμε ότι είναι απλά αποτέλεσμα της εξέλιξης.
Άλλο ένα παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας είναι και ο καναπές ΑΡΙΑΔΝΗ, όπου στην μικρότερη πλευρά του καναπέ δεν υπάρχει μπράτσο, ενώ η πλάτη δεν ακολουθεί όλο το μήκος του καθίσματος δημιουργώντας έτσι μία αίσθηση ανάκλιντρου από την μία πλευρά.

…Ίδια ακριβώς φιλοσοφία συναντούμε και στον επίσης γωνιακό καναπέ ΜΙΣΕΛ.

Όμως, γεγονός είναι ότι όπως και αν εξελίσεται η επιπλοποιία, το ανάκλιντρο είναι ένα έπιπλο που χωρίς να έχει βασικό ρόλο σε έναν χώρο (όπως έχει για παράδειγμα το κρεβάτι ή το τραπέζι) έχει καταφέρει να διατηρήσει την φιλοσοφία του σχήματός του αναλοίωτη με την πάροδο των χρόνων.
Άρα λοιπόν όσο και αν ”ανακατεύονται” οι όροι, η βάση και η ουσία θα είναι πάντα μία. Το ανάκλιντρο είχε και θα έχει ένα και συγκεκριμένο σχήμα.
Το ανάκλιντρο ΕΡΜΗΣ, κατασκευασμένο από φυσικό ξύλο οξιάς. Τα εμφανή κομμάτια του ξύλου έχουν ντυθεί στο χέρι με φύλλα χρυσού, ενώ ανάμεσα στα σκαλίσματα η τεχνική της πατίνας (για την οποία θα μιλήσουμε σύντομα σε νέο άρθρο) έχει δημιουργήσει ένα πρασινωπό χρωματισμό.

Αντώνης Βολακάκης.